[pag. 1v (ed. )]
1 Darius hefir konungr heitit, er réð fyrir Serklandi. hann var ágǽtr konungr í þessum
2 hluta heimsins, er Asia heitir. þá hefir engi konungr verit ríkari í þann tíma. sǽti sitt
3 hafði hann lengstum í Babylon, er þá var hǫfuðborg alls ríkisins. en hon er
4 nú eydd af mǫnnum fyrir sakir orma ok annarra eitrkykkvenda. Darius konungr hefir haft
5 undir sik marga skattkonunga. einn af hans skattkonungum er nefndr Philippus. hann réð
6 fyr Grikklandi. dróttning kona hans hét Olympias. son áttu þau þann, er Alexander hét. sá maðr var með hirð konungsins, er Neptanabus hefir heitit. inn mesti galdramaðr
8 var hann. af sínum gǫldrum ok gerningum fekk hann svá gǫrt, at hann náði at sofa með dróttningunni sjalfri.
9 af því trúðu margir Alexander hans son vera en eigi konungsins Philippi. en athǫfn hans hefir þat þó síðan sannliga
10 birt, at hann var konungsson en eigi hórbarn ok son Neptanabi, sem óvinir hans brigzluðu honum eftir því, sem
11 síðarr man sagt verða. þessi sveinn Alexander var í skóla settr, sem siðvenja er til ríkra manna útanlands at láta gera við bǫrn sín. meistari var honum fenginn sá, er Aristoteles hét. hann var harðla góðr
13 klerkr ok inn mesti spekingr at viti. ok er hann var 12 vetra gamall at aldri, náliga alroskinn at viti,
14 en stórhugaðr umfram alla sína jafnaldra, þá koma sendimenn Darii konungs skatt at heimta af
15 Philippo konungi, þann er hverr eftir annan Serklandskonunga hafði vanr verit jafnan áðr at taka af
16 Grikkjakonungi. þessi skattr var svá frekliga heimtr, at jafnvel skyldi gjalda af sǽnum sem af
17 landinu. Alexander konungsson spyrr, er hann sér útlenda menn koma í hǫll fǫður síns, hvaðan þeir vǽri,
18 eða at hví þeir fǿri. ok er honum var ok sagt, þá mǽlir hann fyr munni sér: mikit mein er þat, sagði hann,
19 at maðrinn skal svá seint taka sitt afl. eða hvárt nokkut sinn man þar koma, at ek muna
20 styrk til hafa at hrinda því ánauðaroki af, er á er lagt ríki fǫður míns? en ǽ man ek þora
21 nú at sjá vápn á lofti, þó at ek mega lítit vinna með þeim at svá búnu. eða hvárt man
22 þat satt vera, at Hercules son Jovis hafi kreist í sundr orma tvá með sinni hendi hvárn, þá er
23 Juno stjúpmóðir hans hafði til sent at drepa hann? reifabarn var hann þá, er hann gerði þetta
24 stórvirki. ok ef ek hrǽddumk eigi nafn Aristotelis meistara míns, þá munda ek freista
25 at líkja nakkvat eftir slíkum stórvirkjum. eða man þat jafnan skulu ǽtlat vera, at ek
26 sjá son ins versta manns Neptanabi? sýna vilda ek þat þó í nokkuru, at ek vǽra konungsson at
27 sǫnnu ok þó engi áttleri. slíkt svá mǽlir hann fyr munni sér, er hann hugsaði, sem nú er frá talt.
28 ok svá ǿddisk hann nú þegar ákafliga í mót Dario konungi, er skattinn lét heimta af fǫður hans, ok neytir
29 í huginum vápna sinna með snarpligum áhlaupum, sem þá, er leónshvelpr sér hjǫrtinn fyrir sér,
30 er hann hefir eigi tekit afl sitt, en tenn eru svá litlar, at hann má eigi bíta, þó hellir hann út blóði
31 hjartarins með huginum, at hann megi eigi með tǫnnunum. hann er þá ok seinn á fǿti. en þó er vilinn
32 skjótr til atgerðisins. Alexander hafði ok lítit afl at vinna svá stórt sem honum bjó í hug. en leóns ákefð hafði hann sér í hjarta með dirfð aldri meiri. nú bar svá til, at Aristoteles meistari hans
34 ok fóstrfaðir hafði gengit út af herbergi sínu, þar er hann hafði gǫrt eina bók af íþrótt þeirri,
35 er dialectica heitir á latínu, en þrǽtubók er kǫlluð á norrǿnu. þat mátti ok sjá á honum, hversu mikla
|