[pag. 10 (ed. Keyser-and-Unger-1851)] mællte ekki fleirum orðom við
hann at sinni. en firir þui at honom
var kunnigt skaplynndi konnongsens
þa fann hann þegar at konongenom
mislikaðe røða hans. oc at hann
hafðe með yndir hyggiv freistat
hans. oc stnerezt sa hinn goðe
maðr til herbyrgis sins. miok
ræddr oc ahyggiu fullr. huerssv
hann skylldi fa stnvit skope. konongens.
til slikar vinatto sem
fyR var. oc la hann alla nott andvake.
oc kom honom þa i hugh
sa maðr er hann fann i morkken-

001a.15

ne er sva tok til orðz. oc hann
kuazt vera heill raðgiæve i
orðom sinum. oc kallaðe hann
þann hinn sama mann. oc mællte
við hann. Mik minnir þa er ec tok
þik i øyði morkkenne. at þv sagðezt
vera goðr lækner. groðr-

001a.22

samlegra orða. Sa hinn sare maðr
svaraðe. þat er vist sagðe hann
at ec mællta sua. oc ef þv villt
nv røyna. þa seg mer þat sem
þer er forvitni a. hinn riki.
maðr svaraðe. oc tallde honom
allt fra viðr røðro. konongs⟨-⟩

001a.29

sens oc hans. En þa er sa hinn
siuki maðr. høyrði þesse orð
hans. þa þagðe hann vm